Het EERLIJKE verhaal achter afvallen

Deze blog is voor degene die een hekel heeft aan zijn of haar lichaam. Elke keer als je in de spiegel kijkt, gaan de negatieve gedachten door je hoofd. Je zou zo graag willen dat je wat slanker was, zodat je kleding er wat beter uit zou zien. Pas dan, als die paar kilo eraf is, kun je gelukkig zijn.

Op de één of andere manier lijkt men dat te geloven: geluk is pas daar wanneer je een paar kilo afvalt of wanneer je een magische streefgewicht hebt bereikt. En dat je erin gelooft is niet jouw fout. De maatschappij heeft goed werk geleverd als het gaat om ons daarin te doen laten geloven en heeft ons geleerd dat het veranderen van ons lichaam de belangrijkste stap is naar geluk en het laten groeien van zelfvertrouwen. De maatschappij lijkt door dit denkbeeld te zijn overgenomen, wat maakt dat het lastig is om te voorkomen dat je in die denkfout stapt.

Ondanks dat de dieetcultuur ons anders probeert te vertellen, wil ik je zeggen dat je niet gelukkiger gaat zijn met die paar kilo eraf. Zóveel vrouwen verliezen een paar kilo en zijn nog steeds niet gelukkig. Waarom? Omdat ze aan de belangrijkste kwestie voorbij gaan: de reden dat ze hun lichaam niet goed vinden zoals het nu is. Dieeten is slechts een gevolg, de reden wáárom ze willen afvallen is de oorzaak. Daarom voelen veel vrouwen zich na het afvallen nog steeds ellendig: de oorzaak is gebleven.

Je lichaam liefhebben begint niet bij een paar kilo eraf, het begint bij het leren acccepteren van het lichaam dat je al hebt. In plaats van ons lichaam te straffen en martelen met een dieet, is het goed om te bedenken wáárom je je lichaam niet oké vindt zoals het nu is. Komt het door het ideaal beeld dat is ontstaan door social media, heeft iemand ooit een opmerking gemaakt, ben je niet oké met jezelf omdat je jezelf vergelijkt met de ander? Waar is dat zaadje van ontevredenheid ontstaan?

I’ve been there. Zo’n drie jaar geleden begon ik te geloven dat ik gelukkiger zou zijn wanneer ik wat af zou vallen. Ik stortte mezelf in een rollercoaster: minder snoepen, meer sporten, constant bezig zijn met afvallen. En ondanks de complimentjes, de opmerkingen dat ik er goed uit zag en de kledingmaten minder was ik na twintig kilo afvallen nog steeds niet gelukkig. Misschien dat nog een paar kilo eraf zou helpen?
Pas later besefte ik me dat ik niet aan het afvallen was voor mezelf. Ik viel af omdat ik ook bij de platte-buiken-groep wilde horen, ik wilde ook over het strand lopen en mijn buikspieren kunnen laten zien. Ik wilde zijn zoals zij. Voor mij was dit besef dan ook een kantelpunt naar loslaten en balans. Ik kan ondertussen genieten van mijn lijf omdat het in staat is om tien kilometer hard te lopen, maar ik kan ook genieten van een stuk chocola bij de thee. En nee, het is echt niet zo dat ik altijd sta te juichen als ik in de spiegel kijk, maar ik ben best oké met hoe het eruit ziet en trots op wat het heeft bereikt.

Begrijp me niet verkeerd: afvallen omdat het beter is voor je gezondheid of om net even wat lekkerder in je vel te zitten is oké. Maar afvallen omdat je jezelf wel erg dik voelt in vergelijking met die ander is niet oké. Afvallen om zoals zij/hij te willen zijn, afvallen omdat die jongen je dan misschien wel ziet staan, afvallen om gelukkig te worden: het hoeft niet. Je wordt niet gelukkig wanneer je een paar kilo verliest of een kledingmaat minder hebt.

Dus in plaats van onszelf te straffen, laten we beginnen met respect te hebben voor ons lichaam. Laten we stoppen met negatief gepraat, maar juist ervoor kiezen om de gedeeltes waar we wel oké mijn zijn te koesteren (het hoeft niet allemaal in één keer: tevreden zijn met die lieve kuiltjes op je wangen, je sterke armen, je mooie benen – dat is stap één!). Laten we stoppen met allerlei crashdiëten te promoten, maar te kiezen voor een gezonde balans voor ons lichaam: waar chocola en cake gewoon bij hoort!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *