Het EERLIJKE verhaal achter afvallen

Deze blog is voor degene die een hekel heeft aan zijn of haar lichaam. Elke keer als je in de spiegel kijkt, gaan de negatieve gedachten door je hoofd. Je zou zo graag willen dat je wat slanker was, zodat je kleding er wat beter uit zou zien. Pas dan, als die paar kilo eraf is, kun je gelukkig zijn.

Op de één of andere manier lijkt men dat te geloven: geluk is pas daar wanneer je een paar kilo afvalt of wanneer je een magische streefgewicht hebt bereikt. En dat je erin gelooft is niet jouw fout. De maatschappij heeft goed werk geleverd als het gaat om ons daarin te doen laten geloven en heeft ons geleerd dat het veranderen van ons lichaam de belangrijkste stap is naar geluk en het laten groeien van zelfvertrouwen. De maatschappij lijkt door dit denkbeeld te zijn overgenomen, wat maakt dat het lastig is om te voorkomen dat je in die denkfout stapt.

Ondanks dat de dieetcultuur ons anders probeert te vertellen, wil ik je zeggen dat je niet gelukkiger gaat zijn met die paar kilo eraf. Zóveel vrouwen verliezen een paar kilo en zijn nog steeds niet gelukkig. Waarom? Omdat ze aan de belangrijkste kwestie voorbij gaan: de reden dat ze hun lichaam niet goed vinden zoals het nu is. Dieeten is slechts een gevolg, de reden wáárom ze willen afvallen is de oorzaak. Daarom voelen veel vrouwen zich na het afvallen nog steeds ellendig: de oorzaak is gebleven.

Je lichaam liefhebben begint niet bij een paar kilo eraf, het begint bij het leren acccepteren van het lichaam dat je al hebt. In plaats van ons lichaam te straffen en martelen met een dieet, is het goed om te bedenken wáárom je je lichaam niet oké vindt zoals het nu is. Komt het door het ideaal beeld dat is ontstaan door social media, heeft iemand ooit een opmerking gemaakt, ben je niet oké met jezelf omdat je jezelf vergelijkt met de ander? Waar is dat zaadje van ontevredenheid ontstaan?

I’ve been there. Zo’n drie jaar geleden begon ik te geloven dat ik gelukkiger zou zijn wanneer ik wat af zou vallen. Ik stortte mezelf in een rollercoaster: minder snoepen, meer sporten, constant bezig zijn met afvallen. En ondanks de complimentjes, de opmerkingen dat ik er goed uit zag en de kledingmaten minder was ik na twintig kilo afvallen nog steeds niet gelukkig. Misschien dat nog een paar kilo eraf zou helpen?
Pas later besefte ik me dat ik niet aan het afvallen was voor mezelf. Ik viel af omdat ik ook bij de platte-buiken-groep wilde horen, ik wilde ook over het strand lopen en mijn buikspieren kunnen laten zien. Ik wilde zijn zoals zij. Voor mij was dit besef dan ook een kantelpunt naar loslaten en balans. Ik kan ondertussen genieten van mijn lijf omdat het in staat is om tien kilometer hard te lopen, maar ik kan ook genieten van een stuk chocola bij de thee. En nee, het is echt niet zo dat ik altijd sta te juichen als ik in de spiegel kijk, maar ik ben best oké met hoe het eruit ziet en trots op wat het heeft bereikt.

Begrijp me niet verkeerd: afvallen omdat het beter is voor je gezondheid of om net even wat lekkerder in je vel te zitten is oké. Maar afvallen omdat je jezelf wel erg dik voelt in vergelijking met die ander is niet oké. Afvallen om zoals zij/hij te willen zijn, afvallen omdat die jongen je dan misschien wel ziet staan, afvallen om gelukkig te worden: het hoeft niet. Je wordt niet gelukkig wanneer je een paar kilo verliest of een kledingmaat minder hebt.

Dus in plaats van onszelf te straffen, laten we beginnen met respect te hebben voor ons lichaam. Laten we stoppen met negatief gepraat, maar juist ervoor kiezen om de gedeeltes waar we wel oké mijn zijn te koesteren (het hoeft niet allemaal in één keer: tevreden zijn met die lieve kuiltjes op je wangen, je sterke armen, je mooie benen – dat is stap één!). Laten we stoppen met allerlei crashdiëten te promoten, maar te kiezen voor een gezonde balans voor ons lichaam: waar chocola en cake gewoon bij hoort!

23 dingen die ik leerde in 23 jaar

Mijn blog bestaat nu zo’n drie jaar en elk jaar op 28 september, mijn verjaardag, plaats ik een lijstje met dingen die ik heb geleerd in het afgelopen jaar. Door het foutje waardoor al mijn blogs compleet waren verdwenen, was ik ook deze lijstjes kwijt. Dus daarom nu een lijst met 23 dingen die ik leerde in 23 jaar!

1. Een positieve mindset is vaak het halve werk.
2. Je kunt andere mensen niet veranderen, en zij jou niet.
3. Er is geen ‘one size fits all’.
4. Het leven is niet altijd eerlijk, maar het is nog steeds goed.
5. Wanneer je twijfelt, neem dan gewoon een kleine eerste stap.
6. Je hoeft niet elke discussie te winnen. Wees het eens dat je het niet met iedereen eens kan zijn.
7. Huil bij iemand. Dat is een stuk fijner dan in je eentje huilen.
8. Wanneer het over chocola gaat: verzetten is zinloos. Geniet!
9. Vergelijk je leven niet met dat van anderen. Je hebt geen idee wat hen allemaal bezig houdt..
10. Onderschat de kracht van een goede nachtrust niet. Alles kan er anders uitzien in de morgen.
11. Prins ‘charming’ bestaat niet. Hou je ogen open voor iemand die jou op waarde schat en je aan het lachen maakt.
12. In je eentje tijd doorbrengen is geen zonde van je tijd. Soms is het gewoon even nodig om bij te komen en op te laden.
13. Wees geen negatievo. Het is gemakkelijk om mee te gaan in het negatieve om je heen of in mensen, positiviteit is een stuk fijner voor je hoofd (en je omgeving).
14. Kleding bewaren omdat het ‘misschien nog gaat passen’ heeft geen nut. Het motiveert niet en neemt alleen maar ruimte in beslag, waar leuke andere kleding had kunnen hangen die wel past.
15. Het is oké om soms even niet oké te zijn.
16. In plaats van je constant te excuseren, kun je de ander ook bedanken. Geen ‘sorry dat je zo druk met me bent’, maar ‘dankjewel dat je de tijd voor me neemt’.
17. Ga voor dat nieuwe kapsel.
18. Het is oké om niet ieders beste vriend te zijn. Wees gewoon vriendelijk tegen iedereen.
19. Verwacht niet dat liefde altijd makkelijk is. Het is hard werken. En de moeite waard.
20. Vertrouw je onderbuikgevoel. Als het niet goed voelt, doe het niet.
21. Het is oké om te huilen zonder reden. Soms moet het er even uit.
22. 1+3=4, maar 2+2 ook. Er zijn verschillende manieren om bij hetzelfde doel te komen.
23. Je hoeft jezelf niet altijd te verklaren. Als iemand je niet begrijpt, hoef je jezelf niet altijd te verantwoorden. Sta open voor de ander, maar jij weet wat jouw redenen zijn.

Ik ben benieuwd wat het nieuwe levensjaar te brengen heeft!

Een brief aan mijn lichaam

Ik kan me niet herinneren wanneer ik me voor het eerst zorgen om je begon te maken, lichaam. Ik bedoel als in echt zorgen maken: mezelf bekijkend in de spiegel, prikkend in mijn huid en regelmatig checken wat er zoal ‘flubberde’ wanneer ik bewoog. Ik denk dat het voor het eerst zo ergens rond de middelbare school was, maar nu, als 22-jarige vrouw, ben ik toch anders gaan denken.

En daarom: hier is een ode aan jou, lichaam, en aan alles wat je hebt doorgemaakt. Het heeft even geduurd, maar eindelijk zijn we op het punt dat ik me niet meer zorgen wil maken om je flubbers en fladders. Ik wil je danken dat jij je voor mij bleef inzetten en je best voor me deed, ook tijdens lange nachten en pizze-party’s. Bedankt voor alle mooie ervaringen die je mij hebt gegeven en mij hielp de dingen te doen waar ik zo van hou.

Zo vaak vergeleek ik jou met andere lichamen, maar er is er niet één zoals jij, en dat maakt dat ik van je begin te houden. Je bent uniek en mooi op je eigen manier. Je bent geen zandloper of appel of peer. Je bent de reden dat ik kan hardlopen, dat ik me kon concentreren voor toetsen, dat ik kan werken. Je bleef sterk, ondanks dat ik niet altijd goed voor je zorgde of je zei dat ik je niet mooi vond.

Lief lichaam, het heeft wat tijd gekost, maar ik wil je bedanken en lief hebben. Het zal niet altijd makkelijk zijn, maar ik wil me voor je inzetten en doen wat het beste voor jou is. Zelfs als ik ouder wordt en je verandert, blijf jij de moeite waard om mij voor in te zetten. Ik zal mijn best doen om manieren te blijven zoeken om van je te houden en met jou te groeien.

En aan alle andere lichamen die dit lezen: weet dat jij net zo mooi en uniek bent. Misschien niet zoals dat in tijdschriften of die je op TV ziet -of misschien doe je dat wel-, maar hoe je er ook uit ziet: doe wat je gelukkig maakt en weet dat je mooi bent en 100% de moeite waard. Of dat nu gaat om het eten van Ben & Jerry’s of om het volgen van een sportschoollesje nadat je hard hebt gewerkt. Als het voor jouw lichaam op dat moment het beste is, laat dan niemand je anders vertellen. Je bent mooi én de moeite waard.

Is mijn lichaam mooi genoeg? Vrouwen en de standaard van perfectie

Opeens las ik de titel van een artikel: “leer hoe je mooi kunt zijn van de 10 mooiste vrouwen in de wereld”. En ook al was het niet bedoeld als een aanval of überhaupt om negatieve emoties over te brengen, toch voelde het zo. Ik voelde me beledigd, geïrriteerd en kwetsbaar. Want, waarom moet ik leren hoe ik mooi kan zijn? Waarom is er een select groepje vrouwen die onder ‘de mooiste’ vallen? Waarom zijn zij allemaal beroemd? En wat moet ik eigenlijk doen om die titel te krijgen? Ben ik eigenlijk wel mooi?

De media heeft er een rare definitie van gemaakt. Om mooi te zijn mag je geen rimpels hebben, moet je mager zijn, de perfecte glimlach hebben, niet te kort én niet te lang zijn, dure merken dragen en eigenlijk.. moet je gewoon perfect zijn. Wat de media je daarbij niet vertelt is dat beroemdheden ook gewoon vlekjes in hun gezicht hebben, niet allemaal even mager zijn en dat ze variëren in hoogte, maar dat al deze dingen bewerkt worden voordat jij het ziet. Wat de media uitbeeldt is een volledig onbereikbaar ideaal voor vrouwen over de hele wereld.

Volgens Dove’s onderzoek naar lichaamspositiviteit zegt slechts 4% van de vrouwen van zichzelf dat zij mooi is (whut?!). En deze schrikbarende statistieken worden grotendeels beïnvloed door de media en door overmatig bewerkte foto’s op instagram en een onhaalbaar streven van perfectionisme dat we zo samen neerzetten. Waarom creëren we een visueel en een ideaal dat niet bestaat? Waarom passen we vrouwenvormen aan in een foto, reinigen we hun huid, ontdoen het van vlekjes en overtollige ‘vetjes’? We voelen de noodzaak om onvolkomenheden weg te werken, want dat is wat normaal wordt gepresenteerd. Het slaat nergens op!
Vrouwen mogen gevierd worden vanwege hun vormen, textuur, kleur en grootte. We mogen ons lichaam omarmen, of de media dat nou wil of niet.

So, let’s change the standard.
Je bent mooi, anders, moedig, geweldig en uniek. Je bent een kunstwerk. Niemand kan eruit zien als jij. Niemand klinkt als jij. Niemand is jou. De media probeert ons soms anders te doen geloven, maar ze bepalen niet de schoonheid die van binnen zit. Schoonheid is niet een ding. Schoonheid is wanneer je het vertrouwen hebt gevonden om de meest authentieke, echte en eerlijke versie van jezelf te zijn. You are beauty.

(Ohja, er is goed nieuws! Steeds meer merken vangen dit signaal op en geven het tegengeluid. Zo werken steeds meer modemerken en magazines met de zogenaamde ‘plus size’ modellen en zijn er zelfs tijdschriften met 100% echte en authentieke modellen. Joehoe!)

PERSONAL #1: OEPS, FOUTJE

Om maar meteen met de deur in huis te vallen: ik ben een oen. En dat heeft twee redenen: 1) ik schreef al mijn blogs via mijn site zelf en heb ze daardoor niet opgeslagen en 2) ik maakte geen backup van de site. Wat dat betekent? Dat toen mijn ‘abonnement’ voor mijn blog verliep, ik alles kwijt was. En met alles bedoel ik dus ook alles. Al mijn foto’s, de complete lay-out én alles wat ik had geschreven.. gone. Wanneer je dit dus leest, zie je waarschijnlijk een zeer lege site, want inderdaad: dit is post nummer één op mijn ‘soort van’ nieuwe site. Mijn plan is namelijk om het wel weer op te pakken en er een nieuwe start van te maken, alleen weet ik nog niet goed hoe ik dit eruit wil gaan laten zien. Zo had ik ooit een heldere ingeving en sloeg ik wat blogs op in word waardoor deze bewaard zijn gebleven, zal ik die opnieuw plaatsen? Of ga ik echt voor die nieuwe start? Wil ik het allemaal wat professioneler aanpakken of blijft het lekker mijn ding en zie ik wel wat ik ermee doe?
Het komt erop neer dat de site weer online is, maar ik nog geen idee heb welke koers ik ermee wil gaan varen. Mocht je dus tips, leuke ideeën, op- en aanmerkingen hebben: ze zijn welkom! (Oh, en mensen die held zijn in mij helpen met de layout: jullie zijn ook zeer welkom.)

Feestjes
In de tussentijd was er feest. Zo studeerde ik af en mocht ik na vier jaar mijn diploma SPH in ontvangst nemen (#feessie) én vond ik een vacature met ongeveer mijn droombaan, waar ik -na een sollicitatie- voor ben aangenomen (#dubbelfeessie)! Rond september mag ik daar gaan starten en ik kijk er enorm naar uit. Hoe en wat tegen die tijd met de blog; geen idee. Daar gaan we achter komen!

Vanwaar nu deze losse post? Eigenlijk geen idee. Ik had gewoon de behoefte om even te zeggen: I’m back!

..al weet ik nog niet hoe.

Tot de volgende!